Daar zit ik dan, met mijn masteropleiding Nederlandse taal en cultuur. Ik dacht dat het publiceren van een boek vooral een kwestie van schrijven was. Op mijn (toenmalige) clichématige tochtige zolderkamer werkte ik aan wat mijn debuut zou worden, helemaal in de stijl van de bekende droogbroodschrijvers. Ik was opgelucht toen ik de laatste versie van het manuscript inleverde. Eindelijk klaar!

Mis. Toen begon het echte werken pas.

Aanstaande vrijdag om 20:00 uur wordt de officiële boekpresentatie gehouden in Hotel Hulsebos. Een beetje angstig voel ik de datum dichterbij komen. Het op één na ergste wat kan gebeuren is dat er slechte recensies komen. Het ergste is dat er helemaal géén recensies komen. Wat zal er gebeuren?

Over aandacht vooraf heb ik in ieder geval niet te klagen: ik heb een dagboek voor het Dagblad van het Noorden mogen schrijven, en al interviews mogen geven aan Vriendin, de Veendammer, Boeien en Trouw. Interviews met Radio Noord en het Pekeltje zullen nog volgen. Er wordt veel publiciteit gegenereerd via lokale initiatieven en de website is zo goed als af (bedankt Daan!). Bovendien mag ik voor vrijdag nog even vijftig boeken signeren voor het Dagblad van het Noorden. Het is een beetje onwerkelijk.

Eerst vrijdag maar eens zien door te komen. Op dit moment zit ik met een Vriendin voor mijn neus. Het eerste wat mijn moeder deed was haar exemplaar dubbelvouwen. Mijn vriend sms’te al dat hij me in eerste instantie niet eens herkende op de foto’s. Logisch, want dankzij de fotografe én de visagist zijn ze ook onrealistisch mooi geworden.

Het is onwerkelijk. Gelukkig is de vuile vaat niet weggephotoshopt. Dat maakt het weer echt.