In het nieuwe gebouw van De Arbeiderspers / A.W. Bruna wordt een auteursborrel gehouden. Ik sta nonchalant aan mijn champagne te nippen. Het voelt heel natuurlijk, hier zou ik best aan kunnen wennen. De overgrote meerderheid van de aanwezigen is grijs of kaal. Mijn studie, sport en stapavonden lijken ver weg. Ik raak aan de praat met een schrijver die net als ik de gemiddelde leeftijd flink naar beneden lijkt te halen. Als ik deze gedachte met hem deel, kijkt hij me even bevreemd aan. “Ik ben 41, hoor. Hoe oud ben jij dan?” Hij lijkt te schrikken als ik vertel dat ik 22 ben.
Het overkomt me de laatste tijd steeds vaker. Even daarvoor nog werd mij door een schrijfster die ondertussen al een behoorlijk oeuvre had opgebouwd gevraagd wat ik dan deed. “Jij schrijft ook? Hoe oud ben je dan?” Bij de borrel na Tijd voor MAX werd gesteld: “Hoe je het ook wendt of keert, jij bent nog heel erg jong.” En in een recensie van Passionata Magazine vond ik de zin: “Over het vacuüm na deze waargebeurde vermissing schreef Marcella Veldthuis (1989!) het verrassend rijpe debuut Boven water.” Ik verbaasde me over het uitroepteken.
Het geeft te denken. Wanneer houdt leeftijd op in je voordeel te werken? Wanneer veranderen de woorden ‘nog maar’ voor het aantal jaren in ‘al’? Wanneer durven mensen zelfs niet meer naar je leeftijd te vragen, uit angst dat de vraag als beledigend wordt ervaren?
Met elke keuze die ik nu maak sluit ik andere mogelijkheden uit. Ik ben het punt gepasseerd dat de ‘echte volwassenen’ met een vleugje jaloezie in hun stem zeiden dat de hele wereld nog voor me openligt. En de Mozart van de literatuur zal ik ook nooit meer kunnen worden. Ik voel me dus zeker niet zo jong als iedereen me lijkt te beschouwen.
Na de borrel haastte ik me naar het station om de trein naar het noorden te halen. Mijn sigaretten waren op, dus ik sprintte nog snel de AH to go in om een nieuw pakje te kopen. “Mag ik je legitimatie even zien?” vroeg het meisje achter de kassa.
Verbaasd keek ik haar aan. “Is mijn rijbewijs oké?” Ik diepte het roze pasje op uit mijn portemonnee.
Het meisje werd rood. “Sorry,” zei ze, “onder de twintig jaar moet ik het nog vragen.”
Het moet niet gekker worden.
